زمان زیادی گذشته است از آخرین باری که در وبلاگم نوشتم . شاید بیش از شش ماه . در این مدت اتفاقات زیادی افتاد . جنگ لبنان تمام شد . انتخابات گذشت و...

اما آنچه مهمتر از همه بود رفتن علی احمدی بود . احمدی با تمام سختی ها و دردها و بیماریش وداع کرد و رفت . مارا با دلمشغولیهایمان و با روزمرگیمان و با بیهودگیهامان تنها گذاشت . تا روز آخر امید را از دست نداد . حتی در آخرین نوشته هایش هم نگاه به آینده موج می زد . سالها با مرگ جنگید و دست آخر تسلیم مرگ شد .مثل همه ما . ولی اوهست . احمدی هست تا امید هست . علی احمدی باید الگویی باشد برای امید به آینده .

رفتنش را به همسرش و به فرهاد عزیز تسلیت می گویم .