علی امیری

amiri58 — Sat, 03 Mar 2007 08:38:19 GMT

زمان زیادی گذشته است از آخرین باری که در وبلاگم نوشتم . شاید بیش از شش ماه . در این مدت اتفاقات زیادی افتاد . جنگ لبنان تمام شد . انتخابات گذشت و...

اما آنچه مهمتر از همه بود رفتن علی احمدی بود . احمدی با تمام سختی ها و دردها و بیماریش وداع کرد و رفت . مارا با دلمشغولیهایمان و با روزمرگیمان و با بیهودگیهامان تنها گذاشت . تا روز آخر امید را از دست نداد . حتی در آخرین نوشته هایش هم نگاه به آینده موج می زد . سالها با مرگ جنگید و دست آخر تسلیم مرگ شد .مثل همه ما . ولی اوهست . احمدی هست تا امید هست . علی احمدی باید الگویی باشد برای امید به آینده .

رفتنش را به همسرش و به فرهاد عزیز تسلیت می گویم .

لبنان ، آهسته تر فریاد کن

amiri58 — Mon, 14 Aug 2006 08:43:18 GMT

لبنان از چه می ترسی ؟ قانا چرا اشک میریزی ؟آهسته فریاد کن که پزشکان سازمان ملل ، این طبیبان اعضای بنی آدم جلسه ترتیب داده اند . برای سرنوشت تو . شاید دوباره جراحی ات کنند. شادباش که ابرقدرت بزرگ برای معالجه ات کمر بسته است تا غده مقاومت را از بدن جنوبی ات خارج کند . آسوده باش که رایس ، خوب نسخه می نویسد .

روزهای درازی است که عروس خاورمیانه لبخند را فراموش کرده است ، روزهای بیشماریست که پنتاگون ، این مغز دیجیتالی عدالت ، واژه بشر را فراموش کرده است . مدتهاست که ریاض این برادر دینی بیروت آیه « انما المومنون اخوه » را تلاوت نمی کند .

لبنان . آهسته فریاد کن . در همین بیمارستان ، در خاور میانه ، فلسطین نیز در کنار تو بستری ست . آهسته، شاید آرامش اقصی را برهم بزنی و این مجروح نیم قرنی را ناآرام تر سازی .

آهسته فریاد کن که در همین گورستان ، در دنیا ، آدمیت را تازه به خاک سپرده اند ، آهسته ، شاید آسودگی از قبر شیشه ای بشراندیشان بزدایی .

آهسته تر فریاد کن که در دارالاسلام ، در مکه ، برادران عربت در کنار چاههای نفت در خواب اند ، آهسته ، شاید ضجه های تو خواب خوش وجدانهاشان را برهم بزند .

آهسته تر فریاد کن که در کنار تو ، در بغداد ، تصویر دموکراسی را تازه نصب کرده اند و شاید این کاغذ از لرزش صدایت برزمین افتد .

شفافیت اشکهای قانا ، تیرگی لحن رایس ، دستهای نفت آلود شیخ ریاض و نسخه های متروک ملل ، همه و همه به فراموشی سرنوشت تو پیوسته است .

اشک مریز ، آرام باش ، آیا در مقابل بمب های قاره پیما و باران لیزر ، دعای دوربرد هزار و پانصد میلیون برادر با احساس برایت کافی نیست ؟

دیداری با نسلی دیگر

amiri58 — Sat, 05 Aug 2006 11:28:18 GMT

احسان نراقی را نمی شناختم . الآن هم نمی شناسم مگر با یک ملاقات کوتاه در کافه تیتر آن هم بدون صحبت مستقیم و تنها با گوش دادن حرفهایش می توان کسی را شناخت . او در کافه از سارتر می گفت ، خیلی گرم و صمیمی ولی خوب نمی فهمیدم چه می گوید . شاید عجیب باشد اگر بگویم اکثر کسانی که در کافه بودند ، هم سن وسالان خودم را می گویم ، آنها هم مثل من درست نفهمیدند . آقازاده و کرمیان با دقت گوش کردند و فکر می کنم لذت می بردند ولی من .. نراقی از خیلی چیزها گفت ، از تدبیر امام خمینی در جلوگیری از تفرقه های بعد از انقلاب ، از شاه و از شریعتی ، از حق وتو ، از سازمان ملل ، از تفاوتهای روزنامه نگاران قبل و بعد از انقلاب . از ملی گرایی که باید بتواند خود را با دین تلفیق کند ، ولی خیلی پسندیدم وقتی از جوانها گفت که واقعاً گیج اند و هیچ خط فکری ندارند ، می گفت اینترنت و ماهواره فقط توانسته اند به جوانها آگاهی بدهند و خط فکری را نه ، راستی از روشنفکرو روشنفکری هم گفت و از مخالفتش با گرایش شدید روشنفکران به غرب . بیچاره نمی دانست نسل ما چه بلایی سر این واژه آورده ، در بین نسل ما روشنفکر با نظراتش و با عقایدش شناخته نمی شود بلکه با موهایش ، محل نشستنش ، پاتوقهایش و--- باسیگار گوشه لبش شناخته می شود . فرقی نمی کند دختر یا پسر ، با سواد یا بی سواد ، باید این نشانه ها را داشته باشی تا بپذیرندت . نسل ما عادت به خواندن ندارد . یاد گرفته فقط ادا در بیاورد ، نسل من آقازاده را نمی فهمد و باور نمی کند بیش از ده هزار جلد کتاب خوانده باشد ، نسل من باور نمی کند آقازاده در مورد هر موضوعی بصورت بداهه ده ها صفحه می گوید و با همان سرعت می نویسد . نسل من اگر سیگار را از گوشه لبش بگیری روشنفکری اش را از دست می دهد . تعجبی ندارد که آقازاده و نراقی هم این نسل را نفهمند . حالا معنای نسل سوخته را بیشتر درک می کنم . البته همه ایراد هم از این نسل نیست . بزرگترها هم مقصرند ، وقتی دانشگاه جز حفظ کردن جزوه استاد و گرفتن نمره قبولی از من نمی خواهد ، وقتی به نقد و بررسی متون در دانشگاهها و مدارس هیچ اهمیتی نمی دهند ، وقتی افراد اهل مطالعه و منتقد و فعال در عرصه های اجتماعی و فرهنگی طرد می شوند و بی صلاحیت می خوانندشان ، وقتی آقازاده ها ( منظورم محمد است ) کنج اتاقی می نشینند و علیرغم همه توان و سواد و دلسوزیشان برای مردم و کشور و نظامش باید منزوی شوند ، چه انتظاری از من و نسل من ، نسل من خوب درک می کند که اگر ...

گذر فرصتها

amiri58 — Sun, 30 Jul 2006 13:12:18 GMT

رادیو گزارشی از کشتار بی رحمانه کودکان بی دفاع لبنانی پخش می کند و تصاویر دلخراش این کشتار را در اینترنت می بینم . احساسم از دیدن این تصاویر وحشتناک غیر قابل بیان است . اولین واژه ای که پس از دیدن این تصاویر به ذهن می رسد هولوکاست است . اتفاقی که جدا از راست یا دروغ بودنش سالهاست تنها بهانه یکه تازی صهیونیسم در عرصه های بین المللی است و قویترین ابزار رسیدن به هدف – تصرف از نیل تا فرات – آیا هیتلر چنین جنایتی را مرتکب شد ؟ آیا می توان شباهتی بین اسراییل و آلمان نازی بیان کرد ؟ من که فکر نمی کنم . آنچه امروز در لبنان می گذرد و با سکوتی دلهره آور بدرقه می شود بسیار فجیع تر از آنی است که درتصاویر جنگ جهانی دوم دیده ایم .

ظاهراً اجرای طرح خاور میانه بزرگ توسط آمریکا به مراحل حساس خود نزدیک شده و حمله به حزب ا... لبنان مقدمه ای برای اجرای گسترده عملیات نظامی در جهت یکسره کردن کار خاورمیانه است . این جاست که نقش سیاستمداران مسلمان ایران ، سوریه و سایر کشورهای عربی حساسیت خاصی پیدا می کند و البته از اعراب نباید انتظار زیادی داشت زیرا آنها نفع خود را در همراهی با آمریکا ( والبته اسراییل) جستجو می کنند . اگر دولتمداران درست نیندیشند ودرک صحیحی ازمعادلات بین المللی نداشته باشند ، جبران اشتباهات احتمالی بسیار سخت و شاید ناممکن شود . پس تا فرصت باقیست باید چاره ای اندیشید که هم مردم مظلوم لبنان و فلسطین را از فاجعه عظیمی که به آن دچار شده اند رهانید و هم از بروز فجایع مشابه برای سایر ملتها جلوگیری کرد .

اولین حضور در کافه تیتر

amiri58 — Sat, 29 Jul 2006 11:19:18 GMT

روز سه شنبه برای اولین بار به اتفاق محمد آقازاده به کافه تیتر رفتم . تقریبا همان طور بود که آقازاده وصفش را کرده بود . آرام و دنج که می تواند صمیمی هم باشد . اما یک رفتار خاصی در چهره و رفتار حاضرین در کافه بود که زیاد نفهمیدم . شاید به خاطر حضور مسعود ده نمکی بود و شاید ..

سومین بار بود که با ده نمکی روبه رو می شدم ، اولین بار دوران دانشجویی و در یک سخنرانی . جو ملتهب آن روزهای دانشگاهها اجازه نمی داد برداشت صحیحی از افراد داشته باشیم و دومین بار . در اولین فیلمی که ده نمکی به عنوان تهیه کننده وارد سینما شد ، مرگ بر آمریکا به کارگردانی محمدرضا کشاورز و من که دستیار کارگردان بودم . دوست داشتم تحلیلهایم از ده نمکی را کامل کنم ولی او مشتاق کسب اطلاعات و تجربیات درباره سینما بود و به عقایدش زیاد تعصب نشان نمی داد و سومین بار در کافه تیتر آرامتر و خونسردتر از همیشه ، منطقی و انتقادپذیر حتی در مقابل شخصی که می خواست به او توهین کند . در کافه تیتر او بیشتر گوینده بود تا شنونده و شیرینی و پیوستگی کلامش و البته چگونگی اداره جلسه توسط آقازاده زیاد فرصت عرض اندام به دیگران نمی داد . فرصت نشد از کدام استقلال – کدام پیروزی بپرسیم و اینکه چرا نیمه اول و دوم فیلمش اینقدر متفاوت شده و...

سوال دیگری که حضور در کافه تیتر برایم ایجاد کرد این بود که چرا عادت کرده ایم اینقدر زود قضاوت کنیم بدون اینکه واقعیتها را بدانیم ویا اینکه حداقل سعی کنیم که بدانیم . به راحتی درباره همدیگر نظر میدهیم و یکدیگر را متهم می کنیم . افراد در نظر ما یا فرشته اند و یا دیو . حالت سومی ندارد . منطق ما ارسطویی مانده است . سفید یا سیاه . و دوست داریم این منطق را . قضاوت درباره ده نمکی ، قضاوت آن زن که آقازاده را پاچه خوار نامید ( آقازاده ای که فقط چون اهل پاچه خواری نبود سالهاست در گوشه یک اداره نشسته و دم بر نمی زند ) و یا قضاوت اهالی کافه درباره من ( از طریق آقازاده شنیدم ) و...

خوب است قبل از قضاوت کردن بیندیشیم و تحقیق کنیم و بعد قضاوت کنیم . به یاد داشته باشیم اولین تصویر که درباره دیگران در ذهن خود می سازیم ممکن است حتی تا پایان عمر تغییر نکند و اگر این تصویرخلاف واقعیت باشد فرصتهای بسیار و غیرقابل جبرانی را از دست خواهیم داد .

مرثیه

amiri58 — Sat, 15 Jul 2006 03:41:18 GMT

دیروز فلسطین - امروز لبنان - فردا سوریه و پس فردا نوبت ایران است که شعله های آتش سیاست غربی ها و بی سیاستی شرقی فرایش بگیرد .اجرای سناریوی یکپارچه سازی خاور میانه به نفع یهود مدتهاست شروع شده و ما همچنان در خوابیم .در رویاهایمان غرب را منزوی کرده ایم و فشارهای سیاسی و اقتصادی و فرهنگی ناشی از جنگ و تحریم و ... بر ما اثری نداشته است .به قول محمد آقازاده : " درخاورمیانه اگر روند همین باشد که هست بسوی شعله گرفتن در حرکت است و چه ما حسی در باره آن داشته باشیم و چه نداشته باشیم دامن ما را شعله هایش خواهد گرفت . وقت بیداری همه است . ولی این وبلاگ کوچک . با خواننده های محدود چه می تواند بکند . تنها می توانم تسکین یابم که فردا اگر باشم با خود بگویم من گفتم . بر خی دیگر هم گفتند . اما هیچ کس نشنید ."

شکست ستاره ها

amiri58 — Sun, 02 Jul 2006 05:53:18 GMT

آقازاده از باخت برزیل نوشته . نجنگیدن و عادت به برد را دلیل اصلی شکست عنوان کرده . اما به راستی دلیل بی انگیزگی و فرار از جنگهای سخت قدیمی در تیم برزیل چیست ؟دلیل پیروزی برزیل در جام های گذشته را باید در این نکته جستجوکرد که مردم این کشور به خاطر فرار از فشار فقر راهی جز موفقیت در فوتبال و رسیدن به باشگاههای ثروتمند اروپایی نیافتند . اما حالا ستارگان این تیم که عضو سرشناس ترین و ثروتمندترین باشگاههای جهان اند دیگر انگیزه ای برای درخشش چند باره ندارند.

همین آفتی که گریبان ایران را گرفته است چه در فوتبال و چه در سایر امور زندگی وقتی با کارکردن ویا بدون آن ثروت مملکت کم و بیش بین همه تقسیم می شود دیگر چه انگیزه ای برای تلاش بیشتر باقی می ماند .وقتی مربیان راه درست بازی گرفتن از ستار ها را بلد نباشند آیا راهی می ماند . هوش سرشار ایرانی ( و به قول آقازاده مخرب ) درست مثل استعداد ستارگان برزیلی وقتی درست و به جا به بازی گرفته نشود آن می شود که باید بشود . علت چیست ؟مقصر کیست ؟ دولتمردان . متفکران . روشنفکران .یا همه ما

آیا راه گریزی باقی مانده است ؟

دنیای مجازی

amiri58 — Mon, 26 Jun 2006 12:56:18 GMT

هنگامی که در دنیای مجازی وبلاگها غوطه ور شوی از دیدن این همه سایت و وبلاگ متعجب می شوی . و تعجب زمانی بیشتر می شود وقتی که ببینی مطالب بسیاری از این وبلاگها تکراری ، برداشته شده از سایر سایتها و یا عکسهای جالبی است که به وفور در اینترنت یافت می شود . نویسندگان بیش از نود درصد وبلاگها هم مشخص نیست و با عناوین ساختگی شناخته می شوند . اگر بخواهیم دلیلی برای موضوع بیابیم باید به رفتار جمعی مردم دقیقتر نگاه کنیم . از صبح اول وقت و در اتوبوس واحد و مترو و... همه مردم به نحوی درحال جنگیدن باهم اند ، دلیل ظاهری آن هم زود سوار شدن و به موقع رسیدن است ولی اصل قضیه چیزدیگری است . درطول روز هم همین وضع ادامه دارد در اداره ها مغازه ها و... همه مشغول کلاه گذاشتن سر همدیگرند . انصاف و ترحم و احترام به همنوعان دیگر معنایی در رفتار اجتماعی ما ندارد. این عوامل سبب می شود روز به روز منزوی تر و گوشه گیرتر شویم . علاوه اینکه به دلیل وجود مشکلات فراوان اقتصادی ، فرهنگی ، سیاسی و ... اکثر مردم از زندگی خود راضی نیستند و هرکس فکر می کند به آنچه استحقاقش را داشته نرسیده . اینجاست که تنها پناهگاهمان دنیای مجازی است که درآن نه کسی ما را می شناسد و نه کسی از حال و روزمان خبر دارد . در این دنیا می توان آنی بود که دلمان می خواهد . می توانیم به هر سن و جنس و سواد و شغل و منزلتی که در رویاهایمان تصور می کنیم برسیم . و البته روز به روز از دنیای واقعی فاصله بیشتری می گیریم . اعتیاد به سیر در دنیای اینترنت چنان ما را به خود مشغول می کند که گاه از دنیای واقعی اطرافمان غافل می شویم و حتی نمی بینیم چه در اطرافمان می گذرد .

باید با بررسی و مطالعه بیشتر علل و ریشه های این انزوای اجتماعی را که گهگاه بصورت ناهنجاریهای رفتاری و اجتماعی نیز ظهور می کند ، مورد توجه قرار داده و در جهت کمک به رهایی جامعه از این معضل تلاش کنیم .

یک خبر بد

amiri58 — Sun, 18 Jun 2006 13:26:18 GMT

دیروز وقتی وبلاگ محمد آقازاده را باز کردم ٬ ناگهان از دیدن مطلب خداحافظی او از وبلاگ شگفت زده شدم . علت چه بود ؟ آیا آقازاده از نوشتن خسته شده یا ...

به هرحال علت هرچه باشد ٬ نشانگر یک واقعیت تلخ است ٬ هرگاه آقازاده ٬ - کسی که با رهنمودها و امید دادنها و تشویقهای پیاپی روح امید را زنده نگه می داشت و آن قدر از نوشته های اطرافیان استقبال می کرد که فکر می کردیم اغراق می کند - از نوشتن بریده باشد چه توقع از دیگران

آیا دیگر مجالی برای نوشتن نمانده است ٬ آیا جوانها و کم تجربه هایی که حالا حالاها باید از امثال آقازاده درس نوشتن بیاموزند باید میدان را ترک و پی کار خود بروند ؟ این سوال به همراه صدها سوال دیگر ذهن همگان را مشغول کرده است . به راستی در ادامه راه چگونه باید پیش رفت ؟

amiri58 — Mon, 12 Jun 2006 14:46:18 GMT

محمد آقازاده انسان جالبی است ، با روحیه ای عجیب ، گاهی اوقات بسیار سرحال و شاداب و با روحیه بالا و گاهی نا امید و منزوی . البته این حالت کم و بیش در همه افراد یافت می شود ولی چیزی که من می خواهم بگویم این است که آقازاده در اکثر مواقع سعی در تشویق دیگران به فعالیتهای مختلف خصوصاً نوشتن دارد . مرتب به افراد اعتماد به نفس تزریق می کند و روحیه آنها را بالا می برد . آن قدر که شخص خیلی خودش را تحویل می گیرد و فکر می کند واقعاً هنری به خرج داده . اما نکته مهمی که من میخواهم به آن اشاره کنم ترسی است که از دچار شدن به اعتماد به نفس کاذب دارم . منظورم از اعتماد به نفس کاذب اینه که فرد خودشوخیلی خیلی بالاتر از موقعیتی که در اون هست میدونه و بر اساس همین تصور کاذب دست به انجام یک سری تصمیمات و اعمال خاص میزنه . یعنی فرد حس میکنه که میتونه و براش مهم نیست دیگران چی دربارش قضاوت میکنن و نتیجه کارش چی میشه شاید بعضی ها تصور کنند این روحیه خیلی هم بد نیست ، بعضی ها هم به آن لقب جنگندگی و جسارت و ... بدهند . اما واقعیت این است که در جامعه امروز ما که عدم ثبات و امنیت در حوزه های اجتماعی ، همچنین رکود و زوال اخلاق دامنگیر همه شده ، نگرانی و ترس از دست دادن موقعیت باعث می شود دیگر کسی از انسان جسور و جنگنده استقبال نکند چون ممکن است جسارت او کار دستش دهد و .... پس بهترین راه در موقعیت کنونی واقع بینی و درک شرایط جامعه و نظام اداری و اجتماعی آن است و بهتر از آن هم سکوت است . سکوت در برابر آنچه که می بینی (و البته شاید بهتر بود نمی دیدی ) . اعتماد به نفس کاذب و بیش از حد به خصوص در سنین نوجوانی باعث شکل گیری نوعی از اخلاق می شود که اگرچه به نظر من خوب است ولی جامعه آن را هرگز نمی پسندد وباعث بروز مشکلات فراوان در زندگی هنگام بزرگسالی می شود . استاد ارجمند ، آقازاده ی عزیز ، منتظریم واقعگرایی و دیدن زوایای ناپیدای جامعه یاد بگیریم و بصورت عملی برخورد با آن را در کنارت تجربه کنیم .